Een tijdje geleden schreef ik dat het stil om je heen wordt wanneer je besluit om niet meer mee te doen met de massa en voor jezelf gaat denken. Dat wordt je niet altijd in dank afgenomen en dat heeft te maken met het ‘wij-gevoel’.

Vroeger moesten we als stam zien te overleven en was het belangrijk dat we allemaal zo’n beetje hetzelfde deden. Niemand was er bij gebaat wanneer tijdens het besluipen van een wolharige mammoet ineens één van de jagers de bosjes in dook om rode bessen te plukken die hij wilde gebruiken als kleurstof voor zijn nagellak. Nog afgezien van het afleiden der overige stamleden droeg afwijkend gedrag in zo’n situatie niet bij aan het voortbestaan.

Groepsdruk
Tegenwoordig zijn we veel minder afhankelijk van elkaar en van groepsgedrag, maar de neiging zit er nog wel in. En uiteraard is er niets tegen op groepsbewustzijn, -communicatie en -gedrag, zolang het geen schade toebrengt aan het individu. En daar wringt de schoen: als individu kun je wel iets anders willen dan de groep wil (‘groep’ staat hier voor familie, kerkgemeenschap, vriendenkring, buurt, land, et cetera) maar vaak zal diezelfde groep alles op alles zetten om je daarvan te weerhouden. Dat heeft te maken met het gegeven dat men door jouw non-conformisme fijntjes wordt herinnerd aan het eigen conformisme. En dan kan eng zijn, waardoor men probeert je ‘tot rede te brengen’, ‘je verstand te laten gebruiken’, enzovoort. Totdat men inziet dat je toch je eigen gang gaat; dan word je verstoten, genegeerd of geïmiteerd.

Groot gelijk hoor, hufter!

Ik doe niet of nauwelijks aan zakelijke besprekingen of ontmoetingen: ik vind het zonde van de tijd, meestal vind ik er niets aan en praktisch altijd zijn de zaken prima via mail en telefoon te regelen. Voor mijn werk is het niet nodig om mij te ontmoeten. Als ik dat vertel, is er altijd een aantal mensen dat knikt en zegt: “Groot gelijk! Er gaat zoveel tijd zitten in die lunches en besprekingen…” Bovendien kan men een afwijkend geluid wel waarderen. Hetzelfde gebeurt als ik vertel dat ik bijna nooit naar een verjaardagsfeest toe ga, eenvoudigweg omdat ik er niet van houd. Mensen geven me groot gelijk, knikken en zeggen dat ze er zelf ook helemaal niet van houden.

Veel van die mensen worden vervolgens pissig wanneer later blijkt dat ik ook hún verjaardagsfeest of zakenlunch bedoelde.

Wil je dat ik je bedrieg, of liever niet?
Als je aan mensen vraagt: “Wil je dat ik eerlijk ben, of word je liever bedrogen?” kijken ze je meestal aan alsof ze water zien branden. “Eerlijk natuurlijk,” zeggen ze beledigd. “Ik wil toch zeker niet bedrogen worden?” En wanneer je dan vervolgens eerlijk bent en zegt dat je geen prijs stelt op hun gezelschap, dat je hun nieuwe auto, jas, huis, tuin, verkering, printer, tv, foto’s van de kinderen, vakanties en achtertuin niet hoeft te zien omdat het je niet interesseert … dan blijkt vaak dat ze toch liever wèl bedrogen zouden worden.
“Er bestaat ook nog zoiets als tact hè,” zegt de een.
“Je kunt toch op een fatsoenlijke manier duidelijk maken dat je geen tijd hebt?”
“Dat kan ook anders hè”
Enzovoort.

Wat men daarmee eigenlijk zegt (het woord ‘eigenlijk’ is een van de belangrijkste sleutels in communicatie) is: “Houd me voor de gek, lieg tegen me, verneuk me maar doe het een beetje zachtjes, zodat ik diep van binnen wel weet dat ik bedrogen word, maar het samen met jou kan weglachen onder het uitwisselen van schijnheiligheden en geveinsde beleefdheden, waardoor het hopelijk niet zo’n pijn doet.”

Sluipmoordenaar
En inderdaad: de directe pijn zal minder zijn – die klap in het uitgestreken gezicht dat ‘fatsoen’ heet blijft uit. En dat is op dat moment wellicht comfortabel. Wat er voor in de plaats komt, is een zeurende jeuk, een lichte irritatie, een broeiende ontsteking die heel geniepig en heel langzaam zijn weg vindt door alles heen en zich zo geleidelijk opbouwt dat de oorzaak vaak niet meer is te achterhalen wanneer het te laat is. Keer op keer zorgt het bedrog dat ‘fatsoen’ wordt genoemd, de leugen die ‘tact’ heet en de minachting voor de ander die wordt verpakt in het begrip ‘ontzien’, dat de infectie verergert, vergroot, zich uitbreidt.
Om na jaren broeien, sudderen, jeuken en irriteren tot uitbarsting te komen. Die uitbarsting kan in vele vormen komen, maar hij komt hoe dan ook. De een krijgt een burn-out om wakker te worden, een ander gaat gebukt onder kwalen en weer een ander wordt depressief of draait compleet door.

Dus dat is het dan?
“Is dit alles?” zong de band Doe Maar ooit.
Ja. Dit is alles. Meer zal het niet worden.
Tenzij je zelf ingrijpt en moed verzamelt om ondanks de afwijzingen die het je gaat opleveren, ondanks de pijn die mensen je willen doen omdat je niet meer met hun groepje meedoet, je eigen weg besluit te gaan en eerlijk wordt, in elk geval naar jezelf. Het is de grootste dienst die je jezelf kunt bewijzen en de meest zuivere vorm van communicatie die er bestaat.

En tevens de moeilijkste.

bron: dit artikel werd op 5 juli 2011 gepubliceerd op: wij.bedrijvencommunicatie.nl

Ed Nissink is communicatieadviseur en adviseert bedrijven en therapeuten. Gedurende twintig jaar heeft hij communicatie (verbaal en non-verbaal) en gedrag bij mensen onderzocht. Op basis daarvan heeft hij een aantal methoden ontwikkeld om vastgelopen onderhandelingen en (werk)situaties weer op gang te helpen brengen.

Veel problemen ontstaan door gebrekkige communicatie, en degene die de moed heeft om dat toe te geven en daar een oplossing voor zoekt, kan zijn bedrijf vaak redden van de ondergang. Zijn werkwijze kenmerkt zich door humor en meedogenloosheid. ‘Wanneer we de waarheid niet willen zien, valt er voor mij niets te doen.’ zegt Ed, ‘Dat zoiets bijzonder confronterend kan zijn, komt de zuiverheid en de omzet van een bedrijf alleen maar ten goede; zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Als je gestreeld wilt worden, zijn er genoeg andere adviseurs te vinden. Ik heb daar geen zin in en geen tijd voor.’

Authenticiteit	Geen poot om op te staan	Buigen uit vrije wil	Het is voor je eigen bestwil
Ergens mag ik je wel	Je bent sprekend je lichaam	Wat maak ik van mijn leven?	Je ouders op je schouders
En dat is dan je familie !	Raak me eens aan !

gerelateerde resultaten:

De hersenen hebben een belangrijke functie in ons leven. Ook de hersencellen zijn een blauwdruk van vele duizenden jaren. Dat we onze hersenen maar voor een klein deel gebruiken is bijna iedereen wel bekend. Waarom dat zo is, is een van de vragen die gesteld kunnen worden. Een andere vraag die gesteld kan worden is: Wat maakt dat we de overige hersencellen niet gebruiken?

Feit is dat zowel in de Verenigde Staten, als ook in Nederland erkend wordt dat ca. 40% mensen officieel geestelijk of lichamelijk ziek is. Maar de vraag waar dat door komt, wordt niet publiekelijk gesteld. Op het stellen van een vraag komt vroeg of laat een antwoord. Het stellen van een vraag en het kunnen waarnemen van een antwoord kost echter moeite.

Dit is een belangrijk punt om te beseffen. Immers iets wat moeite kost, schuift menig mens naar de prullenbak. Het gevolg is dat de mens geen vragen meer stelt en geen antwoorden meer waarneemt. Wat heeft dat nu te maken met afbraak? We zijn toch bezig met vooruitgang?

We hebben onze hersenen en ons lichaam gekregen om er iets mee te doen. Door het verkeerd te gebruiken of er niets mee te doen, gaat de werking van het lichaam achteruit. Veel mensen vullen zich slechts op met eten dat geen voeding meer is waardoor hersencellen steeds meer achteruit gaan. Veel mensen vullen zich ook op met een verkeerde identificatie en leven niet volgens hun afspraak die ze voor hun geboorte zelf hebben gemaakt.

Ook gebruikt menigeen onderdrukkende middelen, zoals tabak, drugs, medicijnen en te vaak en te veel alcohol. Ook hierdoor wordt de goede werking van de hersencellen verminderd. Een andere afbraakmethode voor de hersenen is werken en leven zonder daglicht en met een overvloed aan geluid. Vooral hard en onnatuurlijk geluid beïnvloedt de hersenen zodanig, dat van debilisering sprake is. Dit is bijvoorbeeld het geval bij veel muziekfeesten of het luisteren naar bepaalde soorten muziek.

Ook politici, fabrikanten en medici zitten niet te wachten op mensen die vragen stellen, want menigeen zijn positie komt dan in gevaar. Het gevolg is dat ze blijven doorgaan met het tolereren van wat er gebeurt en de mens een pil voorschrijven of aangepast gedrag aanleren. Zaken die de mens steeds zieker maakt. Ziektes die via de genenlijn doorgegeven worden aan volgende generaties.

Waarom doet de mens zichzelf dit aan? Waarom wordt er voeding geproduceerd die ons niet voedt? Waarom vinden we het zo leuk om naar muziek te luisteren die je doof of debiel maakt (debiliseert)? Waarom staan steeds meer mensen toe dat ze bezeten worden door andere entiteiten en dus niet verder incarneren? Waarom volgt de mens zijn levenspad niet meer?

Het antwoord is dat de mens zijn innerlijke Zelf kwijt is geraakt en zich niet meer bewust is van zijn oorsprong en missie. Dit komt door het ruim 40.000 jaar oude piramide systeem waardoor we ons laten bezetten door andere entiteiten (o.a. gedachtes, invloed, manipulatie, programmering van andere wezens). Veel mensen zijn weer terug bij af en zullen opnieuw de 14 stappen van zelfrealisatie moeten gaan om volledig te incarneren en zichzelf te Realiseren.

Handvatten om bewust te worden, te incarneren en jezelf te realiseren staan beschreven in de boeken van Pauline Laumans en John van Trijp (http://www.c-t-u.com )

Even voorstellen: Pauline Laumans

Pauline Laumans (1956) heeft haar oorsprong in de psychosociale hulpverlening en heeft dit aangevuld met Transcendente Meditatie, Wetenschappelijke Creatieve Intelligentie, Self Realization Fellowship, Centrum voor Leven en Intuïtie, Neuro Emotionele Integratie, Basisopleiding Medische Vakken, Management opleidingen en Coaching.

Na vele jaren in de hulpverlening en op kantoor te hebben gewerkt is ze geheel overgegaan op het schrijven en consulten geven. De boeken waaraan ze heeft bijgedragen geven InZicht in Leven. Het zijn boeken die de lerende mens helpen op het pad van de verwerkelijking van hun Zelf. Hiervoor heeft zij internationale erkenning en aanbevelingen gekregen.

Niet langer geloven in, maar vragen stellen en uiteindelijk een Wetende worden en dan begrijpen wat oorspronkelijke essentie betekent. Haar specialisatie is het meest essentiële aspect van een gebeurtenis te belichten. Ze wil de mens laten groeien door bewust te ervaren wat het Leven is. Zij schrijft onthullende boeken, heeft internationale erkenning en treedt onder meer op in het buitenland.

Pauline kan een lezing verzorgen over o.a. ‘In het hier en nu leven’.  ‘Veiligheid, wat is het en hoe (on)veilig bent u? Wat kunt u er zelf aan doen?’, ‘Sociale vaardigheid. Gewenst gedrag of Zelf-vaardig?’, ‘Vrijheid. Hoe vrij bent u werkelijk?’,  ‘Wat evolutie en involutie betekent voor het Leven’ en ‘Leven volgens zowel psychologie als kwantum fysica’.

Jouw Keuze

Karmische Spiegels

Vrijheid in Relaties

Verstoringen van de levensenergie

meer boeken of ebooks

http://about.me/paulinelaumans
Web: http://www.c-t-u.com & www.libertasinvivo.com
Insights: www.c-t-u.com/blog
Webshop: www.c-t-u.com/shop
LinkedIn: www.linkedin.com/in/paulinelaumans

gerelateerde resultaten:

Spirituele genezing volgens Bruno Gröning

Wat de oude volkeren in alle hoogstaande beschavingen wisten

Wat beroemde artsen van de nieuwe tijd zoals Paracelsus, Hahnemann, etc al gebruikten

• Wat de wetenschap in enkele fundamentele ontdekkingen kon bevestigen:

Er bestaat een hogere kracht, die de basis van al het leven is en genezing kan geven! Bruno Gröning noemde haar de goddelijke Heilstrom of de goddelijke kracht. Hij beschikte wat dit betreft over exacte intuïtieve kennis, hetgeen hij door zijn eenvoudige leer voor alle mensen bruikbaar heeft gemaakt.

Bruno Gröning

De leer van Bruno Gröning gaat uit van de invloeden van geestelijke krachten op de mens. De invloed van deze krachten is groter dan door de meeste mensen wordt aangenomen. Bruno Gröning vergelijkt de mens met een batterij. In het dagelijkse leven levert ieder kracht in. Toch wordt de benodigde nieuwe levensenergie dikwijls niet meer voldoende opgenomen. Evenals een lege batterij niet in staat is te functioneren, zo kan een krachteloos lichaam zijn taken niet uitvoeren. Uitputting, nervositeit, levensangsten en uiteindelijk ziekte zijn de gevolgen.

Nieuwe energie

Bruno Gröning legde uit hoe ieder weer tot nieuwe energie kan komen. Het geloof in het goede is hiervoor evenzeer voorwaarde als de wil tot de gezondheid. De mens is overal omgeven door genezende golven, die hij slechts hoeft op te nemen. Volgens Bruno Gröning bestaat er geen ongeneeslijke ziekte, hetgeen de medisch onderzochte succesberichten bevestigen. De genezingen vinden hier alleen plaats langs geestelijke weg en zijn daarom niet gebonden aan het materiële lichaam van Bruno Gröning. Om deze heilstroom op te nemen, zit de hulpzoekende met geopende handen, armen en benen niet over elkaar, om het stromen van de heilstroom niet te belemmeren. Gedachten aan ziekten en zorgen werken storend, gedachten aan iets moois daarentegen helpen.

Heilstrom

Als de heilstroom door het lichaam stroomt, stoot deze op de organen die door ziekte zijn belast en begint daar een reinigende werking. Daarbij kan er pijn optreden, die een aanwijzing is voor de reiniging van het lichaam. Omdat de ziekte in haar aard niet door God gewild is, wordt zij geleidelijk verwijderd. Dat kan in enkele gevallen ook spontaan gebeuren. Hiervoor is het nodig dat de mens zich in gedachten niet meer met de ziekte bezighoudt, maar erin gelooft dat voor God geen ongeneeslijk bestaat. Om ook verder gezond te blijven, stellen de Bruno Gröning-vrienden zich dagelijks op de ontvangst van de heilstroom in. Het gezonde lichaam vormt de basis voor een leven in harmonie met de mens zelf, zijn medemensen en met de natuur.

Het doel van de leer van Bruno Gröning is om een hulpzoekende tot een levensblij mens te maken, die vrij is van lichamelijke en psychische belastingen.

Voor verdere informatie: http://www.bruno-groening.org/nederlands

www.youtube.com/watch?v=6mMAgXGznKk

www.youtube.com/watch?v=X9UW-bTisFM

Geen vergelijkbare bijdragen.

KI, innerlijke energiebron

De wereld transformeert in een razend tempo en het lijkt wel of deze veranderingen steeds sneller op ons afkomen. De globalisering en de kredietcrisis doen hun werk grondig. Het kost veel energie om je telkens weer aan de vele veranderingen aan te passen. We zijn knetterdruk en de dagelijkse beslommeringen nemen je volledig in beslag. Ga dat maar eens bij jezelf na.

E-mailverkeer, sociale verplichtingen, opgroeiende kinderen en een toenemende werkdruk. Wie komt er nog aan zichzelf toe? Het privé-leven en de zakelijke activiteiten vloeien ongemerkt in elkaar over.

We doen nog net alsof we alles onder controle hebben, maar diep in ons hart weten we dat dit slechts een illusie is. De snel veranderende wereld biedt kansen, maar heeft voor velen ook zijn prijs. Slapeloosheid, zorgen en depressie, om er maar een paar te noemen. Meer dan zestig procent van alle medische klachten heeft als directe of indirecte oorzaak stress.

Is dit ons lot? Het antwoord is keihard “Nee!”. We zijn in onze westerse wereld zodanig op het uiterlijk en de wereld om ons heen gefixeerd geraakt, dat we onze eigen innerlijke krachtbron vergeten zijn. Diep in elk mens zit een onmetelijk grote energiebron, die ons de rust en stabiliteit van een Boeddhistische monnik geeft. Het is als het oog van een orkaan. De wereld verandert met orkaankracht 12, maar in het oog is het stil en stabiel. Daar vindt je rust en stabiliteit in deze knotsgekke wereld.

Deze innerlijke energiebron wordt “KI” genoemd. Een voor velen vergeten bron van energie, rust en geluk. Deze innerlijke energiebron wordt “KI” genoemd. Een voor velen vergeten bron van energie, rust en geluk. Verbaasd u zich wel eens over kleine kinderen, die hun dag met tomeloze energie doorbrengen. Zij leven nog op basis van hun innerlijke bron, waar wij vaak het contact ergens tijdens het volwassen worden, verloren hebben.

De KI-principes

KI is onze levensenergie, die je lichaam nodig heeft om goed te functioneren. Het is onze verbinding met het universum en alles om ons heen. Iemand met een zwakke KI-stroom of blokkades zal zich afgesloten, futloos en zwak voelen. Een langdurig geblokkeerde KI stroom, door bijvoorbeeld stress, kan iemand uiteindelijk ziek of depressief maken.

Een gezonde, onbelemmerde KI-stroom daarentegen geeft mensen toegang tot hun onbeperkte innerlijke kracht. Je voelt je energiek en krachtig en kan meer aan dan dat je ooit voor mogelijk had gehouden. Mensen met een gezonde KI hebben -net als baby’s- een grote aantrekkingskracht op anderen. Ze voelen zich energieker en opereren vanuit een natuurlijke rust.

Alle reden dus om door middel van de vier KI-principes te werken aan een onbelemmerende en actieve KI. Als je één van de vier principes toepast, zal de KI onbelemmerd door je lichaam stromen en zul je de sensatie ervaren van een met KI gevoed lichaam.

De 4 KI principes zijn:

1. Aandacht in KI-punt
2. Ontspan volledig
3. Hou het gewicht aan de onderkant
4. KI naar buiten laten stromen

Stormbestendig koersen door de recessiewind

In deze hectische tijden zoekt u een eenvoudige manier om uw innerlijke kracht (KI) sterk te maken. U wilt zich niet gek laten maken door de lawine aan slecht nieuws dat over ons heen wordt gestort. Maar hoe doet u dat?

Ieder mens heeft een innerlijk krachtpunt (dat het KI punt wordt genoemd) bevindt zich drie platte vingers onder de navel. Als je kucht, drukt het KI-punt naar buiten. Concreet twee keer per dag tien minuten ademhalen vanuit dit KI-punt geeft u na een paar dagen al de rust van een Boeddhistische monnik.

Zo ontstaat er meer balans tussen het hoofd en de buik. Een beproefde methodiek uit het verre oosten. U blijft persoonlijk rustig en op koers. Hoe hard de recessiewind ook tekeer gaat.

Artikel werd eerder gepubliceerd op: www.menscentraal.nl

Even voorstellen: Hans Peter Roel

Hans Peter Roel (Soest, 1964) studeerde aan de HTS, Universiteit Nyenrode. Behalve auteur en veelgevraagd spreker is hij Marketing Manager Instituten & Charitas Banking bij een vooraanstaande financiële multinational.

Hans Peter Roel is een creatieve denker, die inspireert en die het talent heeft om die ideeën om te zetten in een nieuwe werkelijkheid”.

Hij ziet het als zijn missie om mensen te inspireren om hun volle vermogen te gebruiken: “Geef mensen de ruimte om de kracht in zichzelf te vinden, en een onmetelijke energiebron wordt bereikbaar”.

KI – oosterse wijsheid in een westerse samenleving Hans Peter Roel	De ontkooiing Hans Peter Roel	N.E.X.T. – de onderneming van de toekomst Hans Peter Roel
De brug naar spiritualiteit & creativiteit René Tissen, Gerrit Broekstra , Hans Peter Roel	Dio en de sleutel van de zeven wijsheden Hans Peter Roel & Roel, M.	De vierde dimensie Hans Peter Roel

E: info@nextcompany.nl
S: www.hanspeterroel.nl
S: www.nextcompany.nl

artikelen van auteur: KI, het antwoord op onze knotsgekke maatschappij

gerelateerde resultaten:

De manier waarop je jezelf beschouwt, goed- of afkeurt, heeft grote invloed op zo’n beetje alles wat je doet. En wanneer je de goedkeuring of afkeuring overdrijft treedt er nog een andere energie in werking – die van de compensatie. Probeer het maar eens; roep flink in het rond hoe geweldig je jezelf vindt, en hoe tevreden je met jezelf bent, en binnen de kortste keren is er iemand die daarop gaat reageren. Dat kan redelijk subtiel zijn, door te zeggen: “Nou, jij hebt het nog aardig getroffen met jezelf, nietwaar?” via een iets scherper: “Naast alle kwaliteiten die je net over jezelf opnoemt, is bescheidenheid nog niet helemaal uit de verf gekomen, merk ik.” Tot simpelweg: “Oké, we weten nu hoe geweldig je bent: ga je nu weer gewoon aan je werk?”

Bij afkeuring werkt dat ook: als je jezelf voortdurend de grond in stampt en verkondigt: “Let maar niet op mij, ik ben niets waard. Maken jullie maar plezier, ik bederf het alleen maar als ik meega…” et cetera, dan komt er vanzelf iemand met een schouderklopje, compliment of oppepper: “Kom op joh. Wat maakt het uit dat je niet kunt dansen: je kunt toch hartstikke mooie soepballen draaien? Nou dan!”

Compensatie
In beide gevallen is er sprake van een poging van de buitenwereld om te compenseren; enig tegenwicht te bieden. Soms lukt dat, soms ook niet. Uiteindelijk zal je zelfbeeld er niet door veranderen en blijft het oordeel hetzelfde. Degene die erg met zichzelf is ingenomen zal zijn schouders ophalen over het onbenul van de omgeving die zijn genie niet herkent. En degene die zichzelf niet al te veel waard vindt zal denken: “Het is goed bedoeld, die complimenten, maar dat zegt men om mij gerust te stellen.”

Op zich kunnen de tegenwerpingen van je omgeving weinig kwaad of goed. Het is iets anders wanneer men zelf gaat compenseren: de onzekere die zichzelf overschreeuwt of degene met een groot zelfbeeld die geveinsd bescheiden doet: dat geeft een wat krampachtig beeld. De balans is ook hier zoek en eenmaal die weg ingeslagen is het lastig erop terug te keren. De onzekere schreeuwer komt er gaandeweg achter dat ze authentieker was en overkwam toen ze nog gewoon een verlegen type was. De competente met valse bescheidenheid ontdekt dat het een stuk echter overkomt wanneer je gewoon je competentie benut en laat blijken.

Jezelf kunnen zijn
Je kunt dus maar beter jezelf zijn. De mensen met een gezond zelfbeeld hebben daar meestal ook geen moeite mee. Maar met een laag zelfbeeld is het lastig: je kunt jezelf daar aardig mee belemmeren en van alles aan je neus voorbij laten gaan omdat je denkt dat het je waarschijnlijk toch niet lukt, of omdat je bang bent voor het oordeel van anderen en jezelf.

Een benadering die ik erg mooi vind wanneer er sprake is van een laag zelfbeeld, las ik eens in een boek van Ken Keyes: een schrijver die zich bezighield met bewustwording. Hij schreef dat het oordeel over onszelf vaak erg streng is, en dat we onszelf met allerlei straffen (verbaal of gedragsmatig) om de oren slaan als we fouten maken. Maar wanneer een kind van vijf jaar een fout maakt door een glas melk om te stoten, zijn we onmiddellijk bereid om het kind te troosten als het daarvan schrikt. We vertellen dat het helemaal niet erg is, dat het iedereen kan overkomen en dat het opgelost wordt. Vervolgens ruimen we de gemorste melk op, zetten een nieuw glas melk neer, geven het kind een knuffel, misschien vertellen we nog een pedagogisch verantwoord verhaaltje over een kind van vijf dat een glas melk omstootte, dat zoiets helemaal niet erg was en dat het kind leerde om volgende keer voorzichtiger te zijn … en het leven gaat gewoon verder.

Kinderlijk eenvoudig
Hoe zou het zijn als je op die wijze met je eigen fouten omgaat? Dat je weliswaar weet wanneer iets fout gaat en je kunt voornemen om dit de volgende keer anders aan te pakken of beter op te letten. En terwijl je je dat voorneemt je jezelf toespreekt zoals je dat kind zou toespreken. Dat je jezelf vertelt dat het oké is: een fout is snel gemaakt en praktisch altijd te herstellen. Volgende keer beter en misschien heb je er ook nog iets van geleerd. Je geeft jezelf als het ware diezelfde geruststelling als die je aan het kleine kind zou geven: je schenkt een nieuw glas melk voor jezelf in (of biedt je excuses aan na een rotopmerking die je ontschoot; herstelt een fout in je werk, enzovoort), geeft jezelf een aai over je bol en je kunt weer verder.

Wat let je?
Mensen die zichzelf jarenlang de grond in hebben getrapt en hiermee beginnen, veranderen soms in een paar dagen tijd spectaculair. Een vrouw die ik kende begon zichzelf te complimenteren met elke fout die ze maakte: “Prima,” zei ze dan in zichzelf, “weer wat geleerd. Ik weet nu hoe het beter kan.” Ik heb haar letterlijk zien veranderen van een wat schichtig, teruggetrokken iemand, naar een rustig en veel zelfverzekerder persoon. In een paar weken tijd.

Hoe zou deze benadering voor jou werken?
En wat let je om het te gaan doen?

bron: dit artikel werd op 9 september 2011 gepubliceerd op: www.adviesdigitaal.nl

Ed Nissink is communicatieadviseur en adviseert bedrijven en therapeuten. Gedurende twintig jaar heeft hij communicatie (verbaal en non-verbaal) en gedrag bij mensen onderzocht. Op basis daarvan heeft hij een aantal methoden ontwikkeld om vastgelopen onderhandelingen en (werk)situaties weer op gang te helpen brengen.

Veel problemen ontstaan door gebrekkige communicatie, en degene die de moed heeft om dat toe te geven en daar een oplossing voor zoekt, kan zijn bedrijf vaak redden van de ondergang. Zijn werkwijze kenmerkt zich door humor en meedogenloosheid. ‘Wanneer we de waarheid niet willen zien, valt er voor mij niets te doen.’ zegt Ed, ‘Dat zoiets bijzonder confronterend kan zijn, komt de zuiverheid en de omzet van een bedrijf alleen maar ten goede; zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Als je gestreeld wilt worden, zijn er genoeg andere adviseurs te vinden. Ik heb daar geen zin in en geen tijd voor.’

Authenticiteit	Geen poot om op te staan	Buigen uit vrije wil	Het is voor je eigen bestwil
Ergens mag ik je wel	Je bent sprekend je lichaam	Wat maak ik van mijn leven?	Je ouders op je schouders
En dat is dan je familie !	Raak me eens aan !

gerelateerde resultaten:

Je kent het vast wel: kom je op een prachtig idee en voor je het weet heb je vier vellen papier vol aantekeningen. Welgemoed ga je aan de slag om je idee uit te werken en dan …

• wat moet je daar nou over schrijven?

• dat weet zo’n beetje iedereen al

• daar is alles al over geschreven

• kun je je tijd niet beter besteden?

• moet er niet ergens een backup van gemaakt worden? et cetera.

1. niet beginnen aan iets omdat het perfect zou moeten zijn.
2. jezelf toestaan niet perfect te zijn en dus toch te beginnen.

Ed Nissink is communicatieadviseur en adviseert bedrijven en therapeuten. Gedurende twintig jaar heeft hij communicatie (verbaal en non-verbaal) en gedrag bij mensen onderzocht. Op basis daarvan heeft hij een aantal methoden ontwikkeld om vastgelopen onderhandelingen en (werk)situaties weer op gang te helpen brengen.

Authenticiteit	Geen poot om op te staan	Buigen uit vrije wil	Het is voor je eigen bestwil
Ergens mag ik je wel	Je bent sprekend je lichaam	Wat maak ik van mijn leven?	Je ouders op je schouders
En dat is dan je familie !	Raak me eens aan !

gerelateerde resultaten:

Ons denkvermogen de oorzaak van problemen

De wereld waarin wij leven ziet de denkende mens als het glorieuze eindproduct in de evolutie. Er wordt algemeen beweerd dat onze buitengewone Intelligentie ruimschoots die van de rest van de natuur overstijgt. Wetenschappers en filosofen hebben geen slotconclusie over wat denken precies inhoudt, wel zijn ze het erover eens dat het vermogen om problemen op te lossen een belangrijk onderdeel van denken is.

Om me heen kijkend en heel dichtbij ben ik er zeker van dat  ons zo geroemde denken geen bijzonderheid is, maar een fatale afwijking een fout in de natuur. Alle problemen in de wereld en al het lijden, zowel collectief als individueel, worden niet verholpen maar veroorzaakt door Het Denken.

Kijk naar de gevolgen van ontbossing, het leegroven van de zeeën en de uitstoot van giftige gassen: klimaatverandering, het uitsterven van diersoorten, van planten en bomen.

Veroorzaker van problemen

Niet alleen is Het Denken de veroorzaker van problemen in de natuur, ook is het de veroorzaker van onze eigen problemen. Datgene wat we onder invloed van Het Denken gemaakt hebben en alle verworven kennis resulteert uiteindelijk niet in dat gevoel van welzijn en veiligheid waarnaar we steeds op zoek zijn. De onveiligheid door roofzucht, terrorisme en de dreiging van rampen
door het uitbuiten en vervuilen van de aarde lijkt zelfs, ondanks onze kennis, nooit zo groot geweest als nu. Om ons veiliger te kunnen voelen hebben we driedubbele sloten, alarmbeveiligingen, camerabewaking, bodyguards en wapens nodig.

Wat we door middel van Het Denken hebben bereikt, is de erfenis van het verlangen naar ‘meer, groter, aangenamer en langduriger’. Het Denken wil nooit hier zijn, behalve onder voorwaarden; het wil altijd daar zijn, ergens in de toekomst.

Soms is er even de euforie als het doel is behaald of als de wens is gerealiseerd. Een kortstondige blijheid die al snel weer omslaat in onvrede.

Succes en applaus zijn aangenaam bevestigend maar meestal van korte duur of moeilijk te handhaven. Werd je gisteren nog de hemel in geprezen, vandaag zit er alweer een ander op je plaats. En steeds na die verre fantastische reis, komen we toch gewoon weer thuis waar de droomauto die voor de deur staat, alweer oud is.

We hopen dat het leven er morgen, volgend jaar of over vijf jaar beter uit zal zien of dat angsten, depressies en onvrede in de toekomst ineens en uit zichzelf zullen verdwijnen.

Ik werd eenentwintig. Hoewel volwassen, leek de zeggenschap over mijzelf niet ineens vanzelfsprekend. Ik zag nog steeds afkeuring om wie ik was en om hoe ik deed. Ik voelde verzet hiertegen, maar niet de kracht om dat kenbaar te maken.

Angst

Toen mijn buurvrouw aan een hartstilstand overleed realiseerde ik me geschrokken dat ook ik zomaar dood kon gaan en dat terwijl ik het geluk nog niet gevonden had. De angst voor een plotselinge dood was er vanaf dat moment dagelijks en er kwamen steeds meer angsten bij. Fobieën. Mijn leven bestond uit angst voor de angst.

Af en toe was er een periode waarop de angsten leken te zijn verdwenen, maar ze kwamen terug. Ik bleef me een vreemde voelen in de volwassen wereld waarin iedereen zich zo gemakkelijk leek te bewegen. De tegenstrijdigheden en de hypocrisie maakten me verward.

Op mijn drieëndertigste besloot ik dat ik niet langer wilde leven. Was de angst voor de dood er intussen verdwenen, nu wilde ik zelf niet meer. Ik overwoog een aantal mogelijkheden en koos de meest effectieve: voor de trein gaan liggen.

Ik zag hoe ik ging liggen, voorover met mijn hals en polsen op de rails. Ik voelde  hoe de trein mij onthoofdde en hoe ik daar lag, levenloos, hoofd en handen los van het lichaam. De dood voelde goed en definitief. Zo zou ik het gaan doen, morgen.

Ontspanning

Met dit vaste voornemen viel ik ontspannen in slaap. ’s Ochtends werd ik wakker in een milde rust. Verbaasd merkte ik dat de behoefte aan zelfmoord er niet meer was.

Door mijn definitieve besluit om uit het leven te stappen, maar vooral door de manier waarop ik het zou doen haarscherp voor me te zien, had ik in feite al een eind aan mijn leven gemaakt. Deze keer beleefde ik mijn dieptepunt zonder te vluchten.

Vanaf hier begon de zoektocht naar wie ik eigenlijk was. Mijn motivatie was groot, want wat had ik nog te verliezen?

Even voorstellen: Anja Oldegberts

Anja Oldegberts werd geboren in Enschede. Ze sloot daar aan de Sociale Academie de opleiding sociaal cultureel werk af. De studie voor Gestalttherapeut daarna, beëindigde ze vroegtijdig. In diezelfde tijd kreeg ze een diep inzicht in haar zoeken naar ‘wie ben ik eigenlijk? Ze vond het antwoord op deze vraag.

Dit ingrijpende inzicht veranderde haar leven volkomen. Een opleiding om de mens inzicht in zichzelf te laten krijgen was niet meer nodig. Ze wist nu uit zichzelf wat er voor nodig was om jezelf te zijn. Na het inzicht in 1982 geeft ze workshops met de nadruk op het ervaren van ‘wie ben ik in dit moment’.

Enkele jaren geleden verhuisde ze naar het platteland, waar ze leeft te midden van rust en natuur.

www.zelfkennis.info

Boek van Auteur:

Het Denken, een afwijking
Anja Oldegberts

Volgens de filosofie van Anja Oldegberts is het niet zo dat de denkende mens boven de rest van de natuur uitstijgt. Ons vermogen om te kunnen denken is in tegendeel, een afwijking in de natuur. Een dom en destructief mechanisme dat het verlangen naar bevrediging en perfectie moet stillen. De connectie met Het Bewustzijn, de materieloze leegte die ons omringt, is bij de denkende mens verbroken. Geboren denkers kunnen door hun afwijking geen inzicht krijgen in wie ze zijn maar zij willen dat ook niet. De met Het Denken besmette natuurlijke  mens kan wel terug naar wie hij van oorsprong is. De belangrijkste en enige stap is vol overgave willen weten wie je bent. Er moet een onvoorwaardelijke bereidheid zijn om vanzelfsprekendheden onder de loep te nemen. Zonder Het Denken zijn we verbonden met Het Instinct, datgene dat ons verenigt met de natuur. Het Instinct is de stem van Het Bewustzijn dat dieren laat doen wat ze doen, maar waar wij eeuwen geleden van zijn afgescheiden.

Het Denken, een afwijking is een confronterend boek. Beschaving, tradities, religie, relaties, gezondheid en de spirituele hype worden van Het Denken ontdaan en met andere ogen bekeken.
Meer info

gerelateerde resultaten:

PRI =
Past Reality Integration

Wat is het nou precies waar we allemaal naar op zoek zijn? Geluk? Eeuwige liefde? Gemoedsrust? Gezondheid? Succes? Of nog iets anders, of al deze dingen tegelijk? Als therapeut en psychologe merk ik dat mensen vooral op zoek zijn naar emotionele stabiliteit of harmonie, zodat ze echt iets van hun leven kunnen maken in plaats van opgejaagd of afgeremd te worden door negatieve  emoties. De meeste mensen realiseren zich gelukkig wel dat het niet mogelijk of zelfs wenselijk is om het leven te reduceren tot alleen maar rozengeur en maneschijn. Hoe hard we ook aan ons welzijn werken, het leven zal altijd onvoorspelbaar blijven en zowel goede als slechte dingen met zich meebrengen. Daar kan niemand iets aan doen. Wat we wel kunnen doen is invloed uitoefenen op onze reactie op alles wat het leven ons brengt; daarmee kunnen we onze kwaliteit van leven enorm beïnvloeden! En ten volle leven.

PRI en de kunst van bewust leven Herontdekking van het ware zelf Illusies De onschuldige gevangene PRI en de kunst van bewust leven (digitaal)

Hoe bewust leef ik eigenlijk echt? Beleef ik het nu onbelast voor wat het werkelijk is? Iets wat prachtig beschreven staat in bijvoorbeeld de boeken van Eckart Tolle (“de Kracht van het nu”), maar hoe doe ik dat, zonder me af te sluiten van de stroom van het leven.

De laatste tijd is er meer en meer te lezen over het brein. En over de illusie, de schijn dat we hele bewuste beslissingen nemen, vrij handelen. Ons emotionele brein blijkt veel meer en onbewust de regie te nemen dan we denken of dachten. Dit emotionele brein, waarin al onze oude pijnlijke herinneringen zijn opgeslagen, blijkt bijvoorbeeld veelvuldig onze perceptie van het nu in te  kleuren, totaal zonder dat we onszelf daarvan bewust zijn. De ‘film’ (het beeld) dat zich voor onze ogen afspeelt roept onbewust oude emoties op, bijvoorbeeld in het geval dat je partner nu jullie relatie verbreekt. En het voor jou voelt alsof dit het einde is, dat ze niet zonder hem of haar kunt leven. Of kleiner en onschuldiger, iemand die onverwachts de eetafspraak tussen  jullie beiden afzegt. En jij je vervolgens somber voelt, afgewezen.

Je hebt geen controle over het gedrag van anderen, maar wel over je reactie op dat gedrag. Ik kan iemand niet dwingen om van me te houden, maar ik heb wel invloed op de manier waarop ik een vermeende afwijzing ervaar. Ik kan de files niet oplossen, of mijn salaris op wonderbaarlijke wijze verhogen, of de zon laten schijnen op een grijze dag, of ervoor zorgen dat iedereen me aardig vindt, maar ik kan wel degelijk iets doen aan de impact die deze dingen hebben op hoe ik me voel.

Er zijn talloze voorbeelden te bedenken, maar wat ze met elkaar gemeen hebben is dat de oorzaak van onze gevoelens meestal binnen in onszelf (in ons verleden) ligt en niet in de buitenwereld. In plaats van vruchteloze pogingen te ondernemen de omstandigheden en de mensen om ons heen te veranderen, kunnen we beter proberen de manier waarop wijzelf reageren te veranderen. Met andere woorden, als we leren hoe we ons emotionele brein kunnen herprogrammeren, zullen we er minder vaak door worden gegijzeld. En kunnen we reageren op het heden voor wat het werkelijk is. En wat maakt dat een enorm verschil.

Je kunt het emotionele brein zien als een opslagplaats voor emotionele herinneringen. Als een gebeurtenis in het heden ons doet denken aan een gebeurtenis van lang geleden, die in ons emotionele brein opgeslagen ligt, wordt ons overlevingsmechanisme geactiveerd zonder dat we ons daarvan bewust zijn. Zo verdedigen we ons tegen de pijn die samenhangt met de oude emotioneel beladen herinnering en sluiten we ons hart en daarmee de toegang tot gevoelens als liefde en compassie.

Door het emotionele brein te herprogrammeren kunnen we voorkomen dat deze onbewuste afweerreacties plaatsvinden. Dan zullen we in staat zijn te reageren op het heden voor wat het werkelijk is. Dan zullen we voelen wat we echt nodig hebben, terwijl we bovendien ook meer oog krijgen voor de behoeften van anderen.

Wij waren zelf al klaar met het verleden, maar nu is het verleden ook klaar met ons! Nu kunnen we gaan ontdekken wie we werkelijk zijn. Als we de illusies die ons emotionele brein ons voorschotelt beginnen te doorzien, zal ons ware Zelf – de goddelijke vonk in ons hart – beginnen te stralen en ons bevrijden uit de gevangenis van afweermechanismen en illusies die onze geest heeft opgetrokken. Dat is het doel van pri, de methode die ik heb kunnen en mogen ontwikkelen en waarover je bijvoorbeeld in mijn laatste boek een concrete, praktische toepassing krijgt aangereikt.

Ingeborg Bosch

Ingeborg Bosch (1960) ontwikkelde meer dan tien jaar geleden PRI^®, dat staat voor ‘Past Reality Integration’. Belangrijk speerpunt van deze bewustzijnsleer zijn onze
afweren: illusies die ons een helder zicht op onszelf en het leven benemen. “Als je ‘oude pijn uit het verleden’ onder ogen durft te zien, kan je je afweren ontmaskeren en het heden steeds vaker zien voor wat het werkelijk is: meestal verrassend onbelast. Dan staan je afweren je niet meer in de weg om op een aangename manier in het nu te leven.”

Ingeborg Bosch houdt zich momenteel vanuit haar woonplaats in Zuid-Frankrijk voornamelijk bezig met het opleiden van PRI therapeuten (internationale 4-jarige training), het schrijven van boeken over PRI en in samenwerking met het netwerk van PRI therapeuten aan het bekendheid geven aan de PRI methode en therapie. De boeken van Ingeborg Bosch zijn vertaald in het Frans, Engels, Duits en Italiaans.

Aan de Universiteit Maastricht is er een onderzoek gaande naar de effectiviteit van PRI therapie. Doel van dit onderzoek is, naast het verkrijgen van inzicht in cliëntgroepen, hulpvraag en indicaties, vooral het meten van de effecten van PRI-therapie op de lange termijn.

S: www.PRIonline.nl

artikel van auteur: PRI en de kunst van bewust leven

gerelateerde resultaten:

Er zijn vier soorten signalen die je waarschuwen dat je even rustiger aan moet doen:

1. Lichamelijk
   Het afweersysteem kan worden aangetast en mensen met stress zijn daardoor vatbaarder voor bijvoorbeeld griep en verkoudheid.

   Psychisch
   De gemoedstoestand van een persoon in tijden van veel stress verandert. Hij of zij wordt prikkelbaar en cynisch.

   Gedrag
   Doordat het lichamelijke en psychische klachten zijn, verandert ook het gedrag. Prikkelbaar zijn, kan leiden tot conflicten. Somberheid tot minder sociaal contact.

2. Gedachten
   Ongezonde stress zorgt voor negatieve gedachten. Soms is dat op anderen gericht, maar meestal op jezelf.

Symptomen

Gedrag

Geen vergelijkbare bijdragen.

De afgelopen eeuw hebben wetenschappers een steeds beter beeld gekregen van de werking van onze hersenen, mede door nieuwe technieken om letterlijk in ons brein te kijken. Een vogelvlucht door de geschiedenis van het hersenonderzoek. Hoe neurowetenschappers en cognitieve psychologen elkaar vonden in een zeeslak.

Tot aan het eind van de achttiende eeuw wist men nog bar weinig over de anatomie van het brein. Wetenschappers gingen er vanuit dat de hersenen bestonden uit lange, in elkaar doorlopende netwerken, maar niemand had een idee hoe die eruit zagen en waaruit ze waren opgebouwd. Door de ontwikkeling van betere microscopen konden wetenschapper vanaf begin negentiende eeuw steeds nauwkeuriger de kleine onderdelen van het lichaam in kaart brengen. Dit leidde rond 1840 tot de celtheorie: het idee dat alle organismen – dus ook de hersenen – opgebouwd zijn uit cellen.

Een stap verder werd eind negentiende eeuw gezet door de Spanjaard Ramon y Cajal, die wordt beschouwd als de vader van de ‘neurondoctrine’, het idee dat ons brein bestaat uit losse cellen, neuronen. Door de hersencellen met een nieuwe techniek zwart te kleuren, kon hij ze gedetailleerd onder de microscoop bekijken. Zo zag hij dat neuronen aan het uiteinde een verdikking hebben, die niet direct contact maken met cellen ernaast. Het brein was dus geen continu netwerk, zoals lang was gedacht. De cellen communiceren met elkaar door middel van chemische boodschapperstoffen, neurotransmitters.

Hersencellen (neuronen) zitten niet aan elkaar vast. Tussen de cellen zit een kleine ruimte, die we synaps noemen. Deze synaps kan zich vullen met een stofje, bijvoorbeeld serotonine of dopamine. Zo’n stofje heet een neurotransmitter, omdat hij ervoor zorgt dat de hersencellen ondanks de ruimte ertussen nu wel met elkaar kunnen communiceren. Vanwege die functie spreken we ook wel van een boodschapperstofje. Na verloop van tijd wordt een neurotransmitter opnieuw opgenomen door de hersencellen. Medicijnen als antidepressiva proberen dat te voorkomen, zodat het stofje langer in de synaps blijft om zijn werk te doen.

Herinneringen aan je oma

In 1949 kwam de Canadese psycholoog Donald Hebb met een opzienbarende theorie. Hij kon het nog niet met experimenten bewijzen, maar veronderstelde dat als cel A dicht genoeg bij cel B is om deze te prikkelen en als dit vaak genoeg gebeurt, er een bepaald proces plaatsvindt in beide cellen, dat ervoor zorgt dat cel A cel B makkelijker en efficiënter kan stimuleren. Zij vormen zo een netwerk. Later ontdekte men dat in dit soort netwerken herinneringen, kennis en vaardigheden liggen opgeslagen. Dit kunnen expliciete herinneringen zijn aan je oma of motorische vaardigheden als lopen en fietsen.

Sommige netwerken zijn klein en te relateren aan tamelijk specifieke dingen, zoals de herinnering aan je eerste schooldag of de geur van pas gemaaid gras. Andere netwerken zijn groter en gerelateerd aan bredere functies, zoals het herkennen van gezichten, het leren van een taal of het oplossen van een moeilijk probleem. Voor dergelijke complexe taken zijn vele verschillende netwerken samen verantwoordelijk. Zoals verschillende orkestleden samenspelen om de vierde symfonie van Brahms ten gehore te brengen, zo werken vele netwerken samen om bijvoorbeeld een brief aan een geliefde te schrijven. Netwerken voor geheugen, taal, emotie en motoriek werken intensief samen om gedachten en gevoelens onder woorden te brengen en op papier te zetten.

Omgeving en gedrag

Ondertussen bestond er nog een kloof tussen neurowetenschappers, die zich richtten op de anatomie van het brein, en psychologen, die zich onder meer bezighielden met cognities, de verzamelterm voor functies als denken, taal, waarnemen en geheugen. De psychologie stond in de eerste helft van de twintigste eeuw nog sterk onder invloed van het behaviorisme. Die wetenschappelijke stroming wilde louter uitspraken doen op basis van observaties van de omgeving en het gedrag. Er werd gezocht naar relaties tussen prikkels uit de omgeving (stimuli) en het daaropvolgende gedrag (respons).

Klassiek conditioneren zoals Pavlov dat deed bij zijn honden. In stap 4 zie je de typische Pavlov-reactie: de hond is (in stap 3) de bel en het eten zo met elkaar gaan associëren, dat hij al gaat kwijlen als hij de bel hoort.

Het bekendste voorbeeld is de Russische Ivan Pavlov, die zijn hond het verband leerde tussen een stuk vlees en een belletje. Na verloop van tijd begon zijn hond al te kwijlen bij het horen van dat belletje: de Pavlov-reactie. Voor deze psychologen en gedragswetenschappers was het dus niet van belang wat iemand dacht. Dat was niet observeerbaar en dus moeilijk te onderzoeken. Met het in kaart brengen van verschillende soorten relaties tussen stimulus en respons bleek een groot deel van ons gedrag te verklaren en te voorspellen.

Toch was deze manier van onderzoeken niet voor iedereen bevredigend. In 1948 vond in Californië een symposium plaats over gedragen en hersenen. De psycholoog Karl Lashley sprak hier over de tekortkomingen van het behaviorisme. Hiermee kon je geen onderzoek doen naar bijvoorbeeld taal, plannen, probleemoplossend vermogen of creativiteit. Allemaal essentiële aspecten van ons denken en handelen, die niet aan de buitenkant zichtbaar zijn. Het onderzoek naar cognities kon onder het behaviorisme niet tot wasdom komen.

De cognitieve revolutie

Een kleine tien jaar later schreef de taalkundige Noam Chomsky een artikel dat de cognitieve revolutie inluidde. Chomsky stelde dat het onmogelijk is om zoiets complex en creatiefs als taal door stimulus-respons-relaties te leren. Taal is namelijk productief: met een beperkt aantal woorden kunnen we een ontelbare hoeveelheid zinnen produceren. Elke zin kunnen we uitbreiden met een bijzin. Bijvoorbeeld: Jan houdt van Klaartje. Jan houdt van Klaartje, die niet van Jan houdt. Jan houdt van Klaartje, die niet van Jan houdt omdat hij haar heeft beledigd. Enzovoort. Dat is moeilijk te verklaren aan de hand van aangeleerde relaties tussen stimuli en responsen.

Het behaviorisme heeft geen antwoord op de vraag hoe het toch kan dat we zo creatief met taal omgaan dat we met een beperkt aantal woorden een oneindige hoeveelheid zinnen en verhalen kunnen vertellen: Jan houdt van Klaartje, die niet van Jan houdt omdat hij haar heeft beledigd toen hij achter het fietsenhok stiekem zoende met Els die eerst wel maar nu niet meer Klaartjes beste vriendin is omdat ze niet alleen met Jan zoende maar ook nog eens achter haar rug om roddelde over…

Vanaf die tijd is er hard gewerkt aan het in kaart brengen van de mentale processen die ten grondslag liggen aan geheugen, taal, redeneren en waarneming. De cognitieve wetenschappers wilden graag heldere, wiskundige modellen van de geest ontwikkelen. Ze legden zichzelf daarom een aantal beperkingen op. Zo besteedden ze bewust weinig aandacht aan emoties, aan de brede context van het denken, zoals culturele en historische invloeden en – vreemd genoeg – aan de hersenen. Het wiskundig model van het denken was belangrijker dan wat er in de hersenen gebeurde. De cognitieve wetenschap van die tijd noemen we dan ook wel de wetenschap van de dry mind.

Het brein in beeld

Vanaf de jaren zestig van de vorige eeuw probeerden de Scandinavische wetenschappers Niels Lassen, David Ingvar en Erik Skinhøj een nieuwe methode uit om de bloedcirculatie in het brein in kaart te brengen. Na geoefend te hebben met katten probeerden ze deze techniek in 1961 voor het eerst uit bij mensen. Ze brachten Xenon 133 – een radioactief stofje – via één van de slagaderen naar het brein. Met speciale detectoren werd de verspreiding van Xenon 133 in de hersenen gemeten. Een computer kon de veranderingen in de bloedcirculatie ten opzichte van een rustsituatie met kleuren aangeven. Er van uitgaande dat bloed naar gebieden gaat die actief zijn, geeft zo’n plaatje daarmee inzicht in welke gebieden actief betrokken zijn bij een bepaalde taak. De pixels van deze eerste afbeeldingen waren te grof om nauwkeurig hele kleine delen van het brein te kunnen zien en tussen de verschillende plaatjes zaten enkele minuten. Dus ‘live’ het brein volgen was toen nog niet mogelijk.

De afgelopen decennia zijn er verschillende technieken ontwikkeld die het brein in beeld brengen, elk met specifieke voor- en nadelen. De verschillende methoden leveren een soms frustrerende tegenstelling op voor de onderzoekers. Technieken die in milliseconden veranderingen in het brein kunnen meten zijn vaak minder precies in het lokaliseren; en methoden die anatomisch heel nauwkeurig zijn, presteren minder goed wat betreft de tijdsmeting. Wetenschappers en techneuten werken nu aan technieken die deze eigenschappen verenigen.

Het brein in beeld

In 1895 ontdekte de Duitse natuurkundige Wilhelm Röntgen dat met hoogfrequente electromagnetische stralen bepaalde structuren van de inwendige mens te zien zijn. Op basis van deze techniek is zo’n veertig jaar geleden de zogenaamde CT-scan ontwikkeld. Een CT-scan maakt gebruik van de absorptie van röntgenstralen door het weefsel. Sommige delen absorberen meer dan anderen en op deze manier is een goede driedimensionale kaart van het brein te maken. Op dit moment wordt er door ziekenhuizen en universiteiten meer gebruik gemaakt van de MRI-scan om het brein in beeld te krijgen. Een MRI-scan maakt gebruik van de magnetische straling van het hersenweefsel. Een MRI-scan kan gedetailleerdere afbeeldingen maken dan een CT-scan en produceert geen schadelijke straling. MRI- en CT-scans kunnen mooie plaatjes van het brein, maar geven geen inzicht in het actieve brein.

De eerste techniek om het actieve brein te registreren is het electro-encefalogram of e.e.g. geweest. Electroden, bevestigd op de schedel, nemen de elektrische activiteit van het brein waar. Het e.e.g. is in staat hele snelle veranderingen in elektrische activiteit waar te nemen, maar kan dit alleen van delen van het brein die dicht tegen de schedel aanliggen.

Twee technieken die veranderingen zowel aan de oppervlakte als diep in het brein kunnen waarnemen zijn de PET-scan en de functionele MRI of fMRI. Beide registreren de doorbloeding van het brein. Zoals alle cellen in ons lichaam hebben hersencellen ook brandstof nodig om goed te functioneren. Voor neuronen is glucose de belangrijkste brandstof. Dat wordt vervoerd door het bloed. Waar zich meer bloed bevindt, zijn de neuronen dus meer actief. Door mensen specifieke taakjes te geven en vervolgens te kijken waar in het brein zich de meeste activiteit plaatsvindt, kunnen onderzoekers nu – zonder twintig jaar te hoeven wachten – verbanden leggen tussen hersenen en mentale processen.

Zeeslak

Op 17 juli 1990 verklaarde president George Bush senior de jaren negentig tot het Decade of the brain. Hij riep op de krachten te bundelen om het inzicht in de drie pond wegende massa van ineengestrengelde hersencellen te vergroten, waardoor er betere behandelmethoden komen voor aandoeningen als depressie, drugsverslaving en Alzheimer.

Mede door meer overheidsfinanciering konden wetenschappers vanuit verschillende disciplines beter en intensiever samenwerken. De cognitiewetenschap begon zich meer rekenschap te geven van de eigenschappen van het brein. Ze probeerde neurotransmitters, hormonen en andere (vloei)stoffen mee te nemen in hun soms erg formele en strakke modellen. De wetenschap van de dry mind werd zo de wetenschap van de wet mind. Neurowetenschappers kregen meer aandacht voor de complexiteit van cognitieve functies en pasten hun soms wat te simpele neurale modellen hieraan aan.

Een kijkje in de diepe en duistere herinneringen van… een zeeslakje?

In het laatste jaar van het hersendecennium ontving de Amerikaanse neurowetenschapper Eric Kandel de Nobelprijs voor Geneeskunde voor zijn onderzoek naar de moleculaire werking van het geheugen. Volgens velen is zijn werk hét voorbeeld van neurocognitief onderzoek dat het moleculaire niveau verbindt met het psychologische niveau. Door onderzoek te doen met een zeeslak die een relatief simpel zenuwstelsel heeft met grote neuronen, kon hij in kaart brengen wat er op celniveau gebeurt bij het opslaan van een nieuwe herinnering. De ideeën van Hebb bleken te kloppen. Specifieke en herhaalde stimulatie zorgt voor veranderingen tussen neuronen, waardoor netwerken ontstaan.

Wetenschappers konden voor het eerst echt zien hoe een cognitief proces – het opslaan van een nieuwe herinnering – leidt tot een feitelijke verandering in onze hersenen. Een mijlpaal in het hersenonderzoek en de brug tussen neurowetenschappers en cognitieve psychologen…

Noot: dit artikel werd eerder gepubliceerd op Kennislink

Even voorstellen:

Max van der Linden heeft  psychologie,  wetenschaps- en technologiedynamica aan de Universiteit van Amsterdam gestudeerd. Vanaf 1998 doceert hij psychologie en psychobiologie aan diverse universitaire instituten. De tijd die hij nog overhoud naast het geven van onderwijs en het zorgen voor zijn dochter, besteedt hij aan schrijven. Het meeste plezier heeft hij beleefd aan het schrijven van zijn twee boeken. Begin 2006 verscheen een introductie in de cognitieve neurowetenschap: Hersenen en gedrag, evolutie, biologie en psychologie. Voorjaar 2009 is zijn eerste kinderboek verschenen: Een avontuurlijke reis door je hoofd, zo werken je hersenen.

Op dit moment (2010) schrijft hij een proefschrift over de geschiedenis van diepe hersenstimulatie bij psychiatrische aandoeningen.

www.maxvanderlinden.com

Artikel van auteur:
De toekomst van het brein
De ontdekking van het brein

Boeken van auteur:

Hersenen en gedrag Max van der Linden

Hoe werkt ons brein en hoe stuurt ons brein gedrag aan? In Hersenen en gedrag wordt een helder overzicht gegeven van de huidige stand van zaken in het onderzoek naar dit onderwerp. Ook uniek is dat de vraag aan de orde komt waarom ons brein zich zo heeft ontwikkeld. Er is daarom veel aandacht voor de evolutionaire achtergrond van de diverse functies van de hersenen. Het boek begint met een beknopte geschiedenis van de cognitieve neurowetenschap. Vervolgens worden de principes van de evolutionair…

Een avontuurlijke reis door je hoofd Max van der Linden

Bo’s moeder ligt al drie jaar in coma. Het lijkt alsof zijn moeder slaapt, maar Bo weet heus wel dat ze niet zomaar ineens wakker wordt. Hij begrijpt er dan ook niks van dat hij om de dag naar het ziekenhuis moet om zijn moeder te vertellen over school en zijn vriendjes, want ze zegt toch nooit iets terug. Als Bo op een dag uit verveling wat door het ziekenhuis gaat wandelen, belandt hij op een geheime afdeling. Daar ontmoet hij dr. Gnostis, die alles weet over de werking van de hersenen en bezig…

gerelateerde resultaten: